Bulutlar yeryüzüne inmiş bu gece.
Karanlık bir gecenin içine düşmüş beyazlıklar sokak lambalarıyla bambaşka
renklere dönüşüyor. Hava üşütürcesine soğuk, gece alabildiğine karanlık,
sokaklar da ıssızlıkla kafayı bozmuş durumda. Gecenin bir yarısında elimde fotoğrafın,
bir elim kalbimde; karşımda mı yoksa kalbimde mi olduğunu kestirmeye
çalışıyorum. Kalbimde desem değilsin, çünkü elimdeki fotoğraftan o kara renkli
gözlerinle öylesine bakıyorsun ki gözlerimin içine, fotoğrafına dokunsam elimi
teninde hissedecekmişçesine gerçek sanıyorum. Karşımda desem yine değilsin,
çünkü şu an bir başka ve sanırım bu sefer aşka çarpıyor kalbim. Ve öyle istekli
ki sen bende değilken hiç istekli atmadı böylesine. Ne kalbimdesin ne de
karşımda? Sahi kara gözlüm, biliyorum bendesin ama nerdesin? Düşünüp duruyorum
geceler boyu nerede olduğunu bir cevap bulabilmiş değilim. Ama bu gecenin
ağırlığından kendimi dinlemeye o kadar vakit buldum ki, sonunda senin de nerede
olduğunu buluyorum benliğimde. Sen kara gözlüm, sen benim aklımdasın. Hayatla
ladese tutuşsak, seni benden alamayacak kadar aklımdasın...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder