Altı Üstü Bir Hayattı İstediğim

Çok mu şey istedim senden? Bi hayatı bana neden çok gördün? Ben senin için her şeyi göze almışken neden sen bir hiç için uzaklaştın benden? Sorarım sana sevgili çok mu zordu biraz da olsa yaklaşman? Ya da şunu söyle bana sevgili bilmiyor muydun bir adım gelsen bana, bin adım koşmaya razı olduğumu o bir gülüşüne dünyalarımı vermeye hazır olduğum sana? Senin de için acıyor mu benim gibi? Her gece o hayat dolu gözlerini benim karanlıklar içinde kaldığım geceye kapatırken, bir an olsun düşüyor muyum aklına? Sen ile ben bi ‘Biz’ olmayı beceremedik. Neden diye hiç düşündün mü? Sen kendini benimle hiç ama hiç düşünmedin. Hiçbir gece yatağına girdiğinde dua etmedin benim olmak için. Uykusuz kalmadın mesela geceleri. Benim gibi ağlamadın da, bilirim. Sokaklarda tek başına beni düşünerek gezerken hiç kendini bulmadın ıssız bir sokakta yalnız ve kimsesiz. Bütün dünya yedi harikasını kabul etmişken, sen benim dünyamın tek harikası olmayı hiç istemedin. Nasıl sevdiğimi, sevdiğim için neler yapabileceğimi hiç merak da etmedin. Ben senin yüzünü görürken heyecanlanırken, o güzelliği yüzüne vuran için hiç ama hiç kıpırdamadı benim için. Sen sevgili, evet sen; hiçbir zaman ben olamadın. Bir kalbin sahibi olmak varken, sen hep kalp kırmayı tercih ettin. Üzülmedin de, farkındayım. Çünkü sen, hiçbir zaman benim gibi sevmedin. Ben ise öylesine saf sevdim ki seni taşıyamadı bu yüreğim de her gece bir yıldıza yazdım ismini. Her biri indiğinde gökyüzünden yine kalbimin tam ortasına düştü de yeniden yandı içim. Her deniz kenarına gittiğim de seni seviyorum yazdım gözyaşlarımla o uçsuz bucaksız denize. Bir gün sen de benim gibi seversen görürsün diye. Ama sen sevgili, o yüreğinde beni hiç taşımadın. Bir an bile göremedin yüreğimdeki yangınları. Sevmekten usanmadım ama bu gidişin, benden uzak kalışın yıprattı bedenimi. Hoşça kal sevdiğim, bu sefer de ben gidiyorum senden. Bir gün olur da seversen eğer, yüreğinin içine bak yeter…