9 Nisan 2014 Çarşamba

Karar...

Sayıyor musun günleri hala benim gibi. Ya da şunu söyle bana sevgili hala geliyor muyum aklına. Yatağa başını koyduğunda, o uykunun girdiği gözlerinin önünden geçiyor muyum? Yalnızlık tam da şurana, sol yanına vurduğunda, kendini kimsesiz hissettiğinde beni istiyor musun eskisi gibi? Sus sevgili sakın tek bir söz etme. Anlamak güç değil beni hatırlamadığını, her giden gibi senin de bir kalemde sildiğini. Seni bilmem ama ben her gece soluk soluğa uyandığım o rüyalarımda hep seni görüyorum. Anladın mı bilmem ama ben rüyalarımda bile seni seviyorum. Hadi gel desen şimdi, şu anda çağırsan beni, bütün lahzalar kaybolur, bütün mesafeleri anlamsız kılarım da kendimde, o paramparça ettiğin ciğerlerimi patlatırcasına gelirim sana. Her an elimde telefon, o unuttuğum sesini telefonun diğer ucunda duyarım diye bekliyorum aciz, bir o kadar da hevesli. Bir arasan, sesini duysam yeter bana. Öyle güzel cümleler de beklemiyorum senden. İster küfret benliğime, ister beni sevdiğini söyle. Hiç ama hiç umurumda değil. Yeter ki duyayım sesini. Ya da aramasan da olur sevgili. Bir mesaj at, o yazın sıcağında bile üşüyen pamuk gibi ellerinle. Ne bileyim sor işte beni sevgili. Nasılsın de mesela. Ben nasıl olduğumu bir tek sana anlatabilirim. İyi misin diye sor bana. Sor ki anlatayım sensiz ne kadar kötü, sensiz ne kadar aciz, kimsesizliği de geçtim sensiz olduğumu. Ya da sevgili, o tamamen samimiyetten yoksun cümleyi kur bana. Hayatın nasıl gidiyor de bana. De ki anlatayım hayatımın sensiz geçen zamanlarda nasıl olduğunu. Ya da çık karşıma sevgili. Yüzünü getir bana. O aylardır göremediğim yüzünü bir kez daha göreyim. Belli mi olur bakarsın da gözlerimin içine içimde yanan aşkı görür de gözlerinden akacak bir damla yaş söndürür bu ateşi. Yok yok buna dayanamaz yüreğim. Ben yangınlarımla seviyorum artık seni sevgili. Ya gel de tekrar tekrar öldür beni, ya ara da sağır olsun bu beden kulaktan ta parmak uçlarına kadar. Ya da bir mesaj at da tutmasın bir daha o senden gelecek mesaja cevap yazacak ellerim. Karar senin kaybettiğim. Bu son karar. Ya da bu son cezam. Ya çekeyim cezamı seni sevmeye mahkumiyetimle. Ya da çek vur beni içinde olduğun kalbimden de bitsin bu sensizliğim. O beni bıraktığında yanıma kalan sevdalarını da ben yaşıyorum. Artık ağır geliyor sensiz sevmeler. Ver kararını sevgili. Bu beden dayanmaz yokluğuna daha fazla…

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder